tag:blogger.com,1999:blog-23168903859103204662011-04-22T03:22:59.667+04:30faryadhttp://www.blogger.com/profile/17486946905195895716noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-2316890385910320466.post-91840111116486492202008-09-03T00:45:00.001+04:302008-09-03T01:24:47.598+04:30<div dir="rtl" align="right"><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">to </span><a href="http://antigod.blogspot.com/"><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">head4bang</span></a><br /><strong><span style="font-family:arial;"></span></strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-family:arial;"></span></strong></div><div dir="rtl" align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span></div><div dir="rtl" align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"></span> </div><div dir="rtl" align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">ناگاه<br />بانگی برآمد که:<br /> «بنویس!»<br />و نه از آنگونه که بر مردودیان الفبا ندیده، لطافت صدایی ایشان را به خواندن وا داشت!<br />چه، آنچه مرا به نوشتن خواند<br />درونی ملتهب از فریادهایی خاموش بود.<br /></div></span><div dir="rtl" align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">دست زی قلم نمی رفت<br />باز بانگ برآمد:<br />«بنویس!<br />و در صحن سینه، آشتی دست و قلم را جشن برپا کن»<br /></span></div><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">* * *<br />فریاد برکشیدم:<br />- دست زی قلم نمی رود<br />یاری ام نمی کند<br />خشک شده است.<br />چونان بال پرنده ای که پرواز را از یاد برده است.<br />من به قفس خویش عادت کرده ام<br />با چشم انداز سرد و بی امیدش<br />بر سرزمینی که هیچ گیاهی در آن نمی روید.<br />با چار دیوار سیاهش<br />که پرواز را علامت ممنوع می زند.<br />من به محبس خویش عادت کرده ام<br />چون مرده ای که بر حجم بسته ی گورش.<br /></span><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">* * *<br />دیگر بار غریوی برخاست:<br />- با توام من! بنویس!<br />بنویس، مگر رها شوی از زنجیر دم فرو بستن<br />باشد که بگشایی دوباره<br />دروازه ی نه توی سرنوشت را<br />بو که بر هم زنی<br />این نبشته ی ناگزیر را<br />و خطی دیگرگونه بیافرینی.<br /></span><br /><div dir="rtl" align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">* * *<br />گفتم نمی خواهم<br />نمی خواهم رها شوم.<br />مگر نه آنکه هر کس به ضعف خویش بیمار است<br />مرا به بیماری خویش وا بنه، که هرگزم رهایی نخواهد بود.<br />انگاری که دستانم را هیچ مهری با قلم نبوده است<br />و بالهایم را با پرواز<br />و دلم را با آزادی!<br /></span></div><div dir="rtl" align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">تندری شد به خشم ضرباهنگ کلمات:<br />- آی!<br />بیرون آی!<br />بگذر از این های های ناتوانی خویش<br />زیستن را دیگرگونه قانونی ست<br />و پرواز را هم.<br />نبودی مگر روزی که بالیدی و بال گستردی و شادی شهامت پرواز را آزمودی؟<br /></span></div><div dir="rtl" align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">فریاد زدم: آری، یک بار<br />یک بار و برای همیشه پرواز را آزمودم؛<br />چه توفان ها که برخاست و مرا از توفیدن وا داشت!<br />و در آن دم<br />نه اهورا و نه اهرمن<br />هیچکس چاره ی بال شکسته ی مرا نکرد<br />و من با شیرینی خاطره ی پرواز<br />پرواز را وداع گفتم و به چله نشستم.<br />دیگر رهایم کن و راه خویش در پیش گیر.<br /></span></div><div dir="rtl" align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">* * *<br />در خود شکستم<br />و همچنان ساکت و خاموش<br />سالگرد «پرواز بی دغدغه» را<br />به عزا نشستم.<br /></span></div><div dir="rtl" align="right"><span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;">صدا، آرام آرام دور می شد و همچنان با من در سخن بود:<br />- آنکه تو را می باید رها کند خود تویی<br />از بند خاطره رها شو و از بند خویش<br />تا پروازی دیگر را بر پهنه ی آسمان نقش کنی.<br />پروازی دیگر<br />بدان سان که نه توفان<br />نه حتی خدا و نه شیطان<br />تو را از توفیدن باز ندارند.<br />برخیز، در هم شکن این زنجیر و طوق عجز را<br />بیرون آی از محبس اندوه مدام<br />«در این زمین<br />در این زمین نازنین<br />عبث مرو<br />بیافرین<br />بیافرین!»<br />* * *<br />و اینچنین<br />فریاد آزادی را<br />در صحن دفتر<br />به شعر مبارزه<br />بال گشودم<em>.</em></span></span></div><div dir="rtl" align="right"><strong><em><span style="font-family:Arial;"></span></em></strong></div><div dir="rtl" align="right"><em><span style="font-family:Arial;font-size:85%;"></span></em></div><div dir="rtl" align="right"><em><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">شعر از آریا(با اندکی تصرف)</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2316890385910320466-9184011111648649220?l=faryad-baran.blogspot.com' alt='' /></div>faryadhttp://www.blogger.com/profile/17486946905195895716noreply@blogger.com0